{"id":51,"date":"2020-09-20T17:34:52","date_gmt":"2020-09-20T17:34:52","guid":{"rendered":"http:\/\/sp11bedzin.edu.pl\/?page_id=51"},"modified":"2020-09-27T13:37:36","modified_gmt":"2020-09-27T13:37:36","slug":"patron","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.sp11bedzin.edu.pl\/index.php\/patron\/","title":{"rendered":"Patron"},"content":{"rendered":"\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

\"\"<\/h1>

Urodzi\u0142 si\u0119 17 grudnia 1897 r. w P\u0142ocku. By\u0142 najm\u0142odszym dzieckiem Zofii z Lubowidzkich i Antniego Broniewskiego. Mia\u0142 dwie starsze siostry Zofi\u0119 i Janin\u0119. Dom rodzinny sta\u0142 na p\u0142ockiej skarpie. W ogrodzie za domem r\u00f3s\u0142 kilkusetletni d\u0105b, spod kt\u00f3rego wspaniale by\u0142o wida\u0107 Wis\u0142\u0119 i panoram\u0119 P\u0142ocka. Ojciec pracowa\u0142 jako kasjer w banku. Umar\u0142, kiedy W\u0142adzio mia\u0142 5 lat. Rodzin\u0105 zaopiekowa\u0142 si\u0119 wtedy dziadek, Antoni Lubowidzki – notariusz p\u0142ockiego s\u0105du. Niestety na kr\u00f3tko. Umar\u0142 trzy lata p\u00f3\u017aniej. Dom odt\u0105d utrzymywa\u0142y matka ( za\u0142o\u017cy\u0142a stancj\u0119 dla uczennic) oraz babcia – Jadwiga Lubowidzka (dawa\u0142a lekcje gry na fortepianie). W\u0142adek wychowywa\u0142 si\u0119 zatem w domu „czterech kobiet” (matka, babka i dwie siostry). One uczy\u0142y go wra\u017cliwo\u015bci na poezj\u0119 i muzyk\u0119, krajobraz i przyrod\u0119, innych ludzi, cudz\u0105 krzywd\u0119… Matka i babka przekazywa\u0142y mu r\u00f3wnie\u017c tradycje rodzinne. Rodzina Broniewskich piel\u0119gnowa\u0142a wspomnienia powsta\u0144 niepodleg\u0142o\u015bciowych. Dziadek Jan Bonifacy Broniewski bra\u0142 udzia\u0142 w powstaniu listopadowym. Dwaj bracia babki Lubowidzkiej, Walerian i Romuald polegli w powstaniu styczniowym. Ich fotografie wisia\u0142y w pokoju babki. Babka gra\u0142a na fortepianie. W\u0142adzio s\u0142ysza\u0142 pie\u015bni patriotyczne i wiersze, s\u0142ucha\u0142 opowie\u015bci o przodkach, kt\u00f3rzy zgin\u0119li w walce, o wi\u0119\u017aniach, o zes\u0142a\u0144cach na Sybir…<\/p>

\"\"<\/p>

W 1906 roku rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w gimnazjum p\u0142ockim. Szko\u0142a mia\u0142a tradycje patriotyczne i utalentowanych pedagog\u00f3w. Broniewski uczy\u0142 si\u0119 \u015brednio. By\u0142 uczniem zdolnym, lecz niesfornym. Bardziej ni\u017c szkolny program interesowa\u0142y go lektury i dzia\u0142alno\u015b\u0107 w organizacjach niepodleg\u0142o\u015bciowych. Czyta\u0142 \u017beromskiego, Wyspia\u0144skiego, z pami\u0119ci recytowa\u0142 wielkich romantyk\u00f3w. By\u0142 kole\u017ce\u0144ski, weso\u0142y, lubiany przez koleg\u00f3w. Przezywano go „Kogut”, bo muzykalny W\u0142adek nie tylko \u0142adnie \u015bpiewa\u0142, gra\u0142 na fortepianie mazurki Chopina, ale te\u017c \u015bwietnie na\u015bladowa\u0142 g\u0142osy ptak\u00f3w ( najlepiej udawa\u0142 mu si\u0119 kogut). Jako ucze\u0144 redagowa\u0142 pismo szkolne „M\u0142odzi id\u0105”, odbijane na powielaczu, w kt\u00f3rym zamie\u015bci\u0142 wiele w\u0142asnych prac. W kwietniu 1915 roku wst\u0105pi\u0142 do I Brygady Legion\u00f3w, gdzie przybra\u0142 pseudonim „Orlika”. W 1917 roku zosta\u0142 internowany przez Niemc\u00f3w w Szczypiornie. W 1918 roku zda\u0142 jako ekstern matur\u0119, nast\u0119pnie s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku polskim do 1921 roku, dochodz\u0105c do stopnia kapitana. Za swoj\u0105 postaw\u0119 \u017co\u0142niersk\u0105 i odwag\u0119 by\u0142 wielokrotnie odznaczany.<\/p>

W latach 1921-1924 studiowa\u0142 filozofi\u0119 i histori\u0119 sztuki na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, wys\u0142uchuj\u0105c ponadto wielu wyk\u0142ad\u00f3w z innych dziedzin. Dzia\u0142a\u0142 w Zwi\u0105zku Niezale\u017cnej M\u0142odzie\u017cy Socjalistycznej; po roz\u0142amie w tej organizacji zosta\u0142 w 1923 roku cz\u0142onkiem pierwszego zarz\u0105du ZNMS „\u017bycie”, grupuj\u0105cego zar\u00f3wno socjalist\u00f3w, jak i komunist\u00f3w. W okresie studi\u00f3w wyje\u017cd\u017ca\u0142 do Czechos\u0142owacji i Francji. Debiutowa\u0142 w 1925 roku tomem wierszy „Wiatraki”, zawieraj\u0105cym utwory zwi\u0105zane z jego do\u015bwiadczeniem i prze\u017cyciami wojennymi, pojawia si\u0119 tu tak\u017ce nuta buntownicza. W wierszu Robotnicy g\u0142osi\u0142, \u017ce „Dzie\u0144 nam roboczy nasta\u0142” – poeta zgodnie ze swymi pogl\u0105dami deklarowa\u0142 si\u0119 jako zwolennik przemian rewolucyjnych. Potwierdza\u0142 to opublikowany wesp\u00f3\u0142 z pisarzami proletariackimi, komunistami Stanis\u0142awem Ryszardem Stande i Witoldem Wandurskim tom wierszy „Trzy salwy”, nazwany przez poet\u00f3w – biuletynem poetyckim. Broniewski opowiada\u0142 si\u0119 za poezj\u0105 proletariack\u0105, zwi\u0105zan\u0105 z klas\u0105 robotnicz\u0105 i jej d\u0105\u017ceniami. Od 1925 roku zacz\u0105\u0142 pracowa\u0107 w redakcji znanego tygodnika literacko – spo\u0142ecznego „Wiadomo\u015bci Literackie”, ale swoje utwory zamieszcza\u0142 w „D\u017awigni” i innych pismach.<\/p>

W latach 1929-1931 nale\u017ca\u0142 do zespo\u0142u redakcyjnego „Miesi\u0119cznika Literackiego”, czasopisma zwi\u0105zanego z obozem lewicy spo\u0142ecznej. W 1931 roku by\u0142 aresztowany razem z dzia\u0142aczami komunistycznymi, m. in. Janem Hemplem, o kt\u00f3rym pisa\u0142 w s\u0142ynnym wierszu „Magnitogorsk” albo „Rozmowa z Janem”. W 1927 roku ukaza\u0142 si\u0119 nast\u0119pny tom wierszy „Dymy nad miastem”, natomiast poemat „Komuna Paryska” (1929) zosta\u0142 przez \u00f3wczesne w\u0142adze skonfiskowany. W 1932 roku Broniewski wyda\u0142 s\u0142ynny tom „Troska i pie\u015b\u0144”, w kt\u00f3rym zamie\u015bci\u0142 wiele utwor\u00f3w o nieprzemijaj\u0105cym znaczeniu jak „Elegia na \u015bmier\u0107 Ludwika Wary\u0144skiego”, „Zag\u0142\u0119bie D\u0105browskie”, „Do towarzysza wi\u0119\u017ania” czy „Ksi\u0119\u017cyc ulicy Pawiej”. Przynios\u0142y mu one s\u0142aw\u0119 poety rewolucyjnego, by\u0142y deklamowane na wiecach i nielegalnych zebraniach robotniczych. W tym samym roku w Zwi\u0105zku Radzieckim ukaza\u0142 si\u0119 wyb\u00f3r wierszy Broniewskiego, kt\u00f3ry w 1934 roku odwiedzi\u0142 Kraj Rad, publikuj\u0105c swoje wra\u017cenia na \u0142amach „Wiadomo\u015bci Literackich”. W 1936 roku poeta uczestniczy\u0142 w g\u0142o\u015bnym zje\u017adzie pracownik\u00f3w kultury we Lwowie, gdzie recytowa\u0142 swoje utwory. Jego tom „Krzyk ostateczny”, wydany na pocz\u0105tku 1939 roku, by\u0142 ostrze\u017ceniem przed nadci\u0105gaj\u0105c\u0105 wojn\u0105. W kwietniu tego\u017c roku na \u0142amach czasopisma „Czarno na bia\u0142ym” Broniewski opublikowa\u0142 „Bagnet na bro\u0144”, s\u0142ynny wiersz, przedrukowany nast\u0119pnie przez wiele gazet i czasopism jako wyraz postawy spo\u0142ecze\u0144stwa polskiego wobec gro\u017aby wojny. W 1939 roku kapitan Broniewski nie zosta\u0142 powo\u0142any do wojska. Jak mn\u00f3stwo ludzi zdolnych do noszenia broni pod\u0105\u017cy\u0142 na wsch\u00f3d kraju, licz\u0105c, \u017ce b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 walczy\u0107. Pozosta\u0142 w radzieckim Lwowie. W styczniu 1940 roku na skutek fa\u0142szywych doniesie\u0144 zosta\u0142 aresztowany i przebywa\u0142 w wi\u0119zieniu do lipca 1941 roku. W latach 1941-1942 pracowa\u0142 w redakcji czasopisma „Polska”, b\u0119d\u0105cego organem ambasady RP. Powo\u0142any do wojska w sierpniu 1942 roku wraz z armi\u0105 Andersa dosta\u0142 si\u0119 przez Persj\u0119 do Iraku. W styczniu 1943 roku, nie mog\u0105c si\u0119 pogodzi\u0107 z \u00f3wczesnymi stosunkami w wojsku, przeszed\u0142 do rezerwy. Do 1945 roku przebywa\u0142 w Jerozolimie gdzie pracowa\u0142 jako redaktor techniczny pisma „W drodze”. W 1946 roku wr\u00f3ci\u0142 do kraju. Podczas wojny wyda\u0142 w 1943 roku tom wierszy „Bagnet na bro\u0144”, w kt\u00f3rym zgromadzi\u0142 utwory z lat 1939-1943, w tym wiele przedrukowywanych zar\u00f3wno w Wielkiej Brytanii, jak i publikowanych w krajowej tajnej prasie. W 1944 roku ukaza\u0142 si\u0119 jego „Wyb\u00f3r poezji”, w nast\u0119pnym roku w Londynie „Drzewo rozpaczaj\u0105ce”. Te dwa tomy zosta\u0142y wznowione po powrocie poety do kraju.<\/p>

\"\"<\/p>

Broniewski po kr\u00f3tkim pobycie w \u0141odzi przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy i zamieszka\u0142 w Alei R\u00f3\u017c, a p\u00f3\u017aniej w ofiarowanej mu przez pa\u0144stwo willi przy ul. Jaros\u0142awa D\u0105browskiego 51, gdzie dzisiaj mie\u015bci si\u0119 jego muzeum. Od 1946 roku zacz\u0119\u0142y si\u0119 ukazywa\u0107 jego „Wiersze zebrane” czy „Wiersze wybrane” w olbrzymich nak\u0142adach, maj\u0105ce wiele wyda\u0144. Poeta og\u0142osi\u0142 tak\u017ce „Komun\u0119 Parysk\u0105” (1947), kt\u00f3ra przed wojn\u0105 nie mog\u0142a si\u0119 doczeka\u0107 publikacji. W 1949 roku wyda\u0142 poemat „S\u0142owo o Stalinie”, w 1951 roku zbi\u00f3r poezji „Nadzieja”, w 1952 roku „Mazowsze” i inne wiersze. Sta\u0142 si\u0119 piewc\u0105 powojennych osi\u0105gni\u0119\u0107 spo\u0142ecznych i pi\u0119kna rodzinnych stron. Otrzyma\u0142 w 1946 roku nagrod\u0119 Centralnej Komisji Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych miasta \u0141odzi, nagrod\u0119 literack\u0105 m. Warszawy, a w 1950 i 1955 roku nagrod\u0119 pa\u0144stwow\u0105 I stopnia za ca\u0142okszta\u0142t tw\u00f3rczo\u015bci literackiej. W 1954 roku prze\u017cy\u0142 bole\u015bnie tragiczn\u0105 \u015bmier\u0107 jedynej c\u00f3rki, czego wyrazem by\u0142 tom wierszy „Anka” (1956) przyr\u00f3wnywany w tonacji do „Tren\u00f3w” Kochanowskiego. Tuwim napisa\u0142 kiedy\u015b o Broniewskim, \u017ce posiada\u0142 on „niezwyk\u0142\u0105 zdolno\u015b\u0107 nasycania \u017cycia i walki poezj\u0105, a poezji \u017cyciem i walk\u0105, jak nikt inny w jego pokoleniu i jak paru zaledwie wielkich poet\u00f3w dawniejszych”.<\/p>

Broniewski by\u0142 tak\u017ce wybitnym t\u0142umaczem literatury rosyjskiej i radzieckiej, zar\u00f3wno utwor\u00f3w proz\u0105, jak i oczywi\u015bcie poezji. W 1960 roku wyda\u0142 tom „Moje przyja\u017anie poetyckie”; za dzia\u0142alno\u015b\u0107 przek\u0142adow\u0105 otrzyma\u0142 w 1961 roku nagrod\u0119 polskiego PEN Clubu.<\/p>

Zmar\u0142 10 lutego 1962 roku w Warszawie; w 1972 roku w P\u0142ocku zosta\u0142 ods\u0142oni\u0119ty pomnik W\u0142adys\u0142awa Broniewskiego.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/section>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Urodzi\u0142 si\u0119 17 grudnia 1897 r. w P\u0142ocku. By\u0142 najm\u0142odszym dzieckiem Zofii z Lubowidzkich i Antniego Broniewskiego. Mia\u0142 dwie starsze siostry Zofi\u0119 i Janin\u0119. Dom rodzinny sta\u0142 na p\u0142ockiej skarpie. W ogrodzie za domem r\u00f3s\u0142 kilkusetletni d\u0105b, spod kt\u00f3rego wspaniale by\u0142o wida\u0107 Wis\u0142\u0119 i panoram\u0119 P\u0142ocka. Ojciec pracowa\u0142 jako kasjer w banku. Umar\u0142, kiedy W\u0142adzio…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-51","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.sp11bedzin.edu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/51","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.sp11bedzin.edu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.sp11bedzin.edu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sp11bedzin.edu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.sp11bedzin.edu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=51"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.sp11bedzin.edu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/51\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":329,"href":"https:\/\/www.sp11bedzin.edu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/51\/revisions\/329"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.sp11bedzin.edu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=51"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}